Rozalie Hirs

Anthology of Dutch Electronic Music 1999-2010 (cd, 2011)

Dubbel-cd met elektronische muziek uit Nederland

Basta Records, Amsterdam, 2011
Bekijk en beluister in iTunes

Inhoud

1. Tracks
2. Recensie
2.1. Frits van Waa: Instrumenten en apparatuur vullen elkaar naadloos aan

 

Tracks

Disc 1:
1. René Uijlenhoet: De Voorzienigheid
2. Rozalie Hirs: Pulsars (excerpt)
3. Kees Tazelaar: Crosstalk
4. Hans Timmermans: Aether (Remix)
5. Bas Kalle: Drieluik
6. Huib Emmer: Orbit I
7. Roderik de Man: Marionette
8. Marko Ciciliani: Map of Marble
9. Wouter Snoei: Hysteresis
10. Alison Isadora: Ancient Voices
11. Michel Waisvisz: Rupture (Part 3)

Disc 2:
1. Juan Parra Cancino: Tellura
2. Robert Van Heumen: Stranger
3. Joel Ryan: Frontal
4. Gert-Jan Prins: sub 8
5. Henry Vega: The Hallelujah Drones
6. Thomas Ankersmit: Kleinere Zwerm
7. Anne La Berge: Drive
8. Jan-Bas Bollen: Walker
9. Luc Houtkamp: Uiterste Staat (Part 3)
10. Edwin Van der Heide: Wavescape
11. Yannis Kyriakides: Wordless (Pensioner_0496)
12. Bosch & Simons: Último Esfuerzo Rural I
13. Justin Bennett: The Well (Gold/Drowned)
14. Cathy van Eck: Hearing Sirens
15. Huba de Graaff: PPPouverture (uit: De dood van Poppaea)

 

Recensie


Frits van Waa: Instrumenten en apparatuur vullen elkaar naadloos aan

Een heel decennium aan elektronische muziek in één album stoppen, zelfs al is het een dubbel-cd, is een onmogelijkheid. De samenstellers van deze Anthology hebben er in de meeste gevallen voor gekozen uittreksels van complete werken op te nemen. Daardoor heeft deze productie meer weg van een sampler dan van een historisch overzicht. Niet zo erg, want de tijden zijn veranderd en juist componisten van elektronische muziek weten hun weg naar geluidsdragers en moderne media wel te vinden. Tegenover pure, abstracte tapemuziek staan hier bijvoorbeeld werken voor computergestuurde hooivorken of getransmogrifeerde scheepsgeluiden en interactieve composities waarin instrumenten en digitale apparatuur elkaar naadloos aanvullen. De variatie in kwaliteit is navenant. Toch is het juist een improvisatie, Rupture van Michel Waisvisz, die eruit springt door zijn vormbeheersing. Eeuwig jammer dat er van deze in 2008 overleden performance- grootmeester zo weinig werk is vastgelegd.

(Volkskrant, 13 april 2011)