->English

inhoud

1. samenvatting

2. tracks, luisterlinks

3. pers

4. toelichting

5. biografieën

6. verdere details

samenvatting

Op 8 augustus 2025 verscheen het portretalbum Infinity Stairs (2025) van Rozalie Hirs. Het bevat nieuwe opnames van haar kamermuziek- en solocomposities. Beluister het volledige album op Spotify of Apple Music.

tracks, luisterlinks

1 article 10 [prismes] (2021) 12’23”
Marie Ythier (cello)

2 article 5 [delphin, gekrümmte zeit] (2008; 2022 rev.) 10’57”
Keren Motseri (sopraan)

3 article 6 [waves] (2013) 9’52”
Wiek Hijmans (elektrische gitaar)

4 article 7 [ways to climb a mountain] (2012) 12’55”
Fie Schouten (basklarinet)

5 article 8 [infinity] (2014) 9’24”
Marieke Franssen (fluit)

6 infinity stairs (2014) 11’30”
Marieke Franssen (fluit), Fie Schouten (basklarinet), Wiek Hijmans (elektrische gitaar)

Beluister het volledige album op Spotify of Apple Music.

pers

Joep Stapel: Rozalie Hirs – Infinity stairs

De uitgekiende muziek van componist en dichter Rozalie Hirs is kleur, licht, ruimte, wind, beweging en iets ongrijpbaars. Dit heerlijke portretalbum bevat vijf solostukken (voor cello, stem, basklarinet, elektrische gitaar en fluit) en het trio ‘Infinity stairs’, uitgevoerd door topmusici. Uitgesponnen, geraffineerde en bezonken kamermuziek die van grote verbeeldingskracht getuigt.

KLASSIEK ★★★★☆

Joep Stapel, NRC, 29 augustus 2025 (online)

Dennis Bajram: De muzikale taal van Rozalie Hirs is zowel wiskundig als kleurrijk en spiritueel

Een tweede Rozalie Hirs (60) vind je niet in het Nederlandse muzieklandschap. Behalve componist is ze dichter en scheikundig ingenieur. Die combinatie levert een muzikale taal op die zowel wiskundig is als kleurrijk en spiritueel. Op Infinity Stairs staan stukken die zij tussen 2008 en 2021 componeerde.

Hirs componeert spectrale muziek, gebaseerd op natuurkundige reeksen boventonen die iedere klank bij zich draagt. Infinity Stairs begint met vijf Articles; in deze solowerken klinken onder meer de elastische stem van sopraan Keren Motseri en het soepele elektrische gitaarspel van Wiek Hijmans. Fluitist Marieke Franssen schittert in het virtuoze Article 8 (Infinity).

Het verrassendst is het triostuk Infinity Stairs, waarin drie voorafgaande solowerken versmelten. De complexe fundamenten zijn moeilijk te bevatten, en misschien moet je dat ook niet te ijverig proberen. Het belangrijkste is: terwijl Hirs filosofeert en onderzoekt, betreedt ze klankwerelden die soms vertrouwd voelen, soms ronduit unheimisch.

ALBUM
Rozalie Hirs
Infinity Stairs
KLASSIEK ★★★★☆

Dennis Bajram, Volkskrant, 28 augustus 2025 (online), 29 augustus 2025 (krant)

Aart van der Wal: Infinity stairs

“Het is niet alleen buitengewoon knap, maar ook uniek wat Rozalie Hirs in haar vocale, instrumentale en elektro-akoestische muziek creëert. Door de toepassing van spectrale en psychoakoestische fenomenen met behulp van computersoftware, frequentieanalyse, som- en verschiltonen, microtonaliteit en elektronische (en daarmee akoestische) resonantie, brengt ze de toehoorder in contact met een volstrekt nieuwe klankwereld. Een wereld waarin, naast een inspirerende ideeënrijkdom, de technologie een dominante rol speelt. Maar er is meer: de avant-gardistische vervlechting van ‘gewone’ muziekinstrumenten met elektronica.”

“Wat vraagt haar muziek van de toehoorder? Dat valt niet eenvoudig in woorden te vatten, al hoort er beslist een flinke dosis onbevangenheid bij. Er zijn geen klassieke, traditionele of conventionele patronen die haar muzikale creaties schragen. Het is in de meest letterlijke zin een ‘nieuw geluid’ — en dus ook een nieuw luisteren. De recensent (en hij ongetwijfeld niet alleen) ziet zich daardoor voor de onmogelijke opgave geplaatst om die muziek naar behoren te beschrijven. Luisteren en het klankspectrum onvooringenomen ondergaan is het enige antwoord. Wat daarbij helpt, is dat de klankontwikkeling in Hirs’ stukken veelal traag en vloeiend verloopt, bijna dromerig of zelfs meditatief. Het is alsof de spectralisten een auditief vergrootglas op de klank leggen en ons laten luisteren in het binnenste van de klank die zich traag ontspint.”

“Omdat Hirs’ muziek voortkomt uit haar uiterst verfijnde auditieve en unieke verbeelding — denkend in frequenties, microtonen en spectrale structuren, klank als materie — betreedt zij een terrein dat voor de meeste luisteraars vreemd is. De auditieve ervaring is niet analytisch, maar die van een veld van geluid: een atmosfeer van klank die zich ontvouwt. Er is geen duidelijke melodie of ritme, maar wel een intrigerende interactie tussen elektronische en akoestische resonanties. Hirs kan en zal niet van het publiek verwachten dat het alles begrijpt; zij kan slechts hopen dat het zich voor haar muziek openstelt. Dat komt neer op — ik memoreerde het al — een geheel andere manier van luisteren. Een belangrijk hulpmiddel daarbij is de toelichting in het cd-boekje en op haar website.”

“De inzet van niet alleen software en elektronica — die zich relatief gemakkelijk aan allerlei processen laten onderwerpen en bovendien niet aan menselijke beperkingen gebonden zijn — vereist samenwerking met zorgvuldig geselecteerde instrumentalisten. Zij moeten, anders dan in traditionele muziekvormen, kunnen omgaan met microtonale structuren en acteren in samenhang met de elektronica. Dat vraagt veel, zowel van de uitvoerende musici als van het instrumentarium. Maar ook van de componist, die daarmee een veel gecompliceerder traject ingaat dan het louter bedenken van en werken met elektronische fenomenen.”

“De vijf musici op dit album — allen acterend op topniveau — creëren ieder solo (in het laatste werk Infinity Stairs zijn het er drie gezamenlijk) een fascinerend klankbeeld van absolute ritmische precisie en een volmaakt gevoel voor timing, in uiterst gevarieerde speeltechnieken, naast het vermogen om de meest complexe boventoonstructuren te horen én perfect te intoneren. Men bedenke daarbij dat bij microtonaliteit de toonafstanden kleiner zijn dan een halve toon (bijvoorbeeld 1/6 of 1/12 toon).”

Lees het volledige essay door Aart van der Wal op Opus Klassiek, 15 oktober 2025.

toelichting

Infinity Stairs: solowerken en kamermuziek van Rozalie Hirs

Infinity Stairs (2025) is het langverwachte portretalbum met kamermuziek van Rozalie Hirs. Op de cd klinkt het gelijknamige trio, samen met de nieuwste werken uit haar articles-reeks. Daarin horen we stukken voor solo sopraan, elektrische gitaar, basklarinet, fluit en cello: article 5 [delphin, gekrümmte zeit] (muziek, tekst; 2008; Duitse versie, 2022), article 6 [waves] (2013), article 7 [ways to climb a mountain] (2012), article 8 [infinity] (2014) en article 10 [prismes] (2021).

De muziek van Hirs vindt haar oorsprong in de wiskunde en natuurkunde, vooral hoorbaar in de vorm van spectralisme en de boventoonreeks. Toch zijn onderzoek en berekeningen nooit een doel op zich, maar een middel om rijke, glanzende harmonieën en een voelbare samenhang te creëren. Alle werken hebben een natuurlijke balans die uitnodigt tot luisteren én reflecteren op de aard van klank. Uiteindelijk is het steeds het intuïtieve oor van de componist, dat bepaalt welke harmonieën en ritmes in de partituur blijven bestaan.

Article 10 [prismes] (2021), geschreven in opdracht van Radio France, onderzoekt tonaliteit als een prisma van klank. Tonen en akkoorden worden uitgelegd in hun boventonen, waardoor klankvelden ontstaan die doen denken aan licht dat door een kristal breekt. De melodieën lijken te fonkelen en te golven in een voortdurend veranderend landschap. Door haar frequentieberekeningen maakt Hirs subtiele verschuivingen hoorbaar in kleur en textuur. Het stuk ontvouwt zich in golven, langzaam en organisch, met steeds nieuwe schakeringen.

Bijzonder is het gebruik van zogenaamde som- en verschiltonen, een psycho-akoestisch fenomeen. Deze extra tonen worden waargenomen wanneer we een interval van twee gelijktijdig klinkende tonen horen. We nemen fantoomtonen waar, die liggen op de som en het verschil van de frequenties van het basisinterval. Hirs maakt gebruik van dit effect binnen de partituur, zodat luisteraars de spectrale illusies direct kunnen ervaren. Ze dragen bij aan de gelaagde texturen van het werk als een fonkelend klanklandschap met een meditatieve kwaliteit. De harmonische spectra sturen bovendien de globale structuur of vorm van de compositie, en nodigen luisteraars uit een klankwereld te betreden, waarin tijd elastisch lijkt en de harmonische rijkdom zich langzaam ontvouwt.

Articles 5–8 en het trio infinity stairs behoren technisch gezien tot de meest veeleisende werken van Hirs. Ze vragen om een uitzonderlijke precisie in toonhoogte en ritme, en stellen daarmee aanzienlijke uitdagingen aan de uitvoerders.

Het vroege article 5 [dolphin, curved time] (2008) voor solo sopraan is gebaseerd op haar gedicht ’tuimelaar’ uit de bundel Geluksbrenger. In 2022 maakte Hirs een Duitse versie op basis van de vertaling in haar meertalige bundel gestammelte werke (kookbooks, Berlijn, 2017). Beide stukken spelen met vervormingen van toonhoogte en tijd, gebaseerd op materiaal uit Hirs’ orkestwerk roseherte (2008). Daarin onderzocht ze harmonieën die ontstaan uit ringmodulatie tussen twee septiemakkoorden die op een afstand van een kwint van elkaar liggen. In article 5 krijgen deze harmonieën een melodisch gezicht door hun arpeggio’s op curves van verschillende lengtes te projecteren: sommige noten groeien uit tot lange melodiën, andere krimpen tot kleine versieringen zoals voorslagen en trillers. De klank beweegt zich golvend vanuit de lage regionen omhoog, als een dolfijn die door het wateroppervlak breekt. Het resultaat is een expressief werk dat de schoonheid van de menselijke stem benadrukt, vol van een natuurlijke souplesse die associaties oproept aan vogelzang.

Article 7 [ways to climb a mountain] (2012) is geschreven voor basklarinet, het laagste instrument van het trio. Het werk speelt met reeksen boventonen bovenop een denkbeeldige, zeer lage grondtoon. Eerst klinkt een eenvoudige harmonie die zich ontwikkelt via arpeggio’s en trillers tussen harmonische en inharmonische boventonen. Harmonische progressies ontstaan door herhaalde som- en verschiltonen, terwijl tempomodulaties via accelerando’s en rallentando’s de muziek in een spiraalvormige beweging voortstuwen, steeds stijgend en dalend, als de treden van een oneindige trap. Latere delen maken gebruik van interpolatie en andere technieken om naadloos tussen harmonieën te schakelen.

Article 7 [ways to climb a mountain] (2012), article 6 [waves] (2012-13) en article 8 [infinity] (2013-14) bouwen op elkaar voort. waves behandelt het toonhoogtemateriaal uit ways to climb a mountain als grondtonen voor nieuwe harmoniëen, terwijl infinity wederom waves als uitgangspunt neemt en boventoonreeksen bovenop de gitaartonen bouwt. De resulterende frequenties werden afgerond tot de dichtstbijzijnde kwarttoon, en tijdsduren werden eerst berekend in een tijdscontinuum voordat ze in praktische ritmes werden genoteerd.

Deze drie werken – waves, ways to climb a mountain en infinity – kunnen solo gespeeld worden, al dan niet met elektronische klanken, maar ook samen als duo’s of als het trio infinity stairs, al dan niet met elektronische klanken. Daarmee bieden ze een rijk palet aan mogelijkheden: van solowerken tot duo’s en het trio. Gecomponeerd voor avontuurlijke hedendaagse musici vertegenwoordigen de stukken een cruciale fase van onderzoek en ontdekking voor Hirs. In de periode 2012–2014 ontving zij het prestigieuze tweejarige Stipendium voor Muziekcompositie van het Fonds Podiumkunsten, dat haar in staat stelde solo’s te schrijven voor verschillende bevriende musici en te experimenteren met het versmelten van de drie solowerken tot het trio. De onderlinge verwevenheid tussen de drie werken zorgt voor een sterke interne resonantie en gevoel van eenheid.

©2025 Rozalie Hirs

biografieën

Marieke Franssen
Marieke Franssen is een vooraanstaande Nederlandse fluitiste, geroemd om haar avontuurlijke verkenning van hedendaagse muziek. Ze studeerde aan het Conservatorium van Amsterdam en de International Ensemble Modern Academy in Frankfurt. Franssen is vast kernlid van het Doelen Ensemble, het Wervelwind Ensemble en Duo Leeghwater, en werkt regelmatig samen met ensembles als Asko|Schönberg, Ensemble Modern en Insomnio.

Bekend om haar onbevreesde benadering van het moderne fluitrepertoire, heeft Franssen wereldpremières verzorgd van werken van toonaangevende componisten, waaronder Helmut Lachenmann, Péter Eötvös en Rozalie Hirs. Haar innovatieve bijdrage aan het Circle Flute-project – een cirkelvormige fluit bespeeld door vier fluitisten – werd gepresenteerd in IJsland, Parijs en Bern. Ze trad ook op tijdens vooraanstaande festivals als het Holland Festival en de Ruhrtriennale.

Naast haar uitvoerende carrière is Franssen nauw betrokken bij het hedendaagse muziektheater. Via Stichting KNARS produceert ze vernieuwende voorstellingen en werkt ze met Frisse Oren aan kindertheater. Als bevlogen docent is ze gastdocent aan het ArtEZ Conservatorium in Zwolle. Met haar gedurfde muzikaliteit en vernieuwingsdrang blijft Franssen publiek inspireren en een stempel drukken op de toekomst van het moderne fluitspel.

Wiek Hijmans
Wiek Hijmans is een baanbrekende elektrische gitarist die de rol van zijn instrument in zowel de klassieke als de hedendaagse muziek radicaal heeft veranderd. Hij studeerde aan het Sweelinck Conservatorium en de Manhattan School of Music, waar hij de Andrés Segovia Award ontving. Hijmans combineert technische virtuositeit met artistieke innovatie.

Hij trad wereldwijd op als solist en in samenwerking met gerenommeerde ensembles zoals Asko|Schönberg, de Big Band van het Koninklijk Concertgebouworkest en Ensemble MAZE. Hij verzorgde wereldpremières van werken van onder meer Rozalie Hirs, David Lang, Steve Mackey en Tristan Murail, en bevestigde zo zijn reputatie als pionier van de elektrische gitaar in de hedendaagse muziek.

Als artistiek leider van het Amsterdam Electric Guitar Heaven-festival gaf Hijmans opdrachten voor baanbrekende composities, waaronder Tristan Murails Contes Cruels voor twee elektrische gitaren en orkest. Zijn ensemble CATCH werkte mee aan de Grammy-genomineerde opname van Steve Mackey’s Dreamhouse. Hijmans bracht drie soloalbums uit, die lovend zijn ontvangen, en ontving prestigieuze onderscheidingen, waaronder een Fulbright Grant.

Zijn recente project The Psalms Electrified bevat eigen composities geïnspireerd op psalmen, waarin hij via de expressieve mogelijkheden van de elektrische gitaar universele menselijke thema’s onderzoekt. Hijmans blijft de grenzen van zijn instrument verleggen met zijn unieke mix van klassieke scholing en avant-gardistische vernieuwing.

Keren Motseri
De Israëlische sopraan Keren Motseri wordt geprezen om haar veelzijdigheid en artistieke zeggingskracht. Ze zingt een breed repertoire, van renaissance-muziek tot hedendaagse composities. Oorspronkelijk opgeleid als celliste behaalde ze een B.Sc. biologie (summa cum laude) voordat ze een Master afrondde aan de Dutch National Opera Academy.

Motseri is een veelgevraagd solist in opera’s en concerten door heel Europa, op gerenommeerde podia als La Monnaie in Brussel, het Festival d’Aix-en-Provence en de Nederlandse Reisopera. Ze vertolkte rollen in werken van Mozart, Händel en Offenbach, maar ook in hedendaagse opera’s van Pascal Dusapin, George Benjamin en Klaas de Vries – waarbij verschillende rollen speciaal voor haar stem werden geschreven.

In haar concertcarrière werkte Motseri samen met vooraanstaande ensembles als De Nederlandse Bachvereniging, Ensemble Modern en MusikFabrik, onder leiding van dirigenten als Richard Egarr, Jaap van Zweden en Reinbert de Leeuw. Ze is een gepassioneerd pleitbezorger van hedendaagse muziek en verzorgde premières van werken van Louis Andriessen, Rozalie Hirs, Steve Reich en Kaija Saariaho op festivals als het Holland Festival en Donaueschingen.

Hoogtepunten uit haar loopbaan zijn onder meer de opname van Dusapins Passion met Ensemble Modern en de wereldpremière van Jan van de Putte’s Pessoa Cycle in het Concertgebouw. Met haar uitzonderlijke muzikaliteit en toewijding aan vernieuwing blijft Motseri een dynamische kracht in zowel de klassieke als de moderne muziek.

Fie Schouten
Fie Schouten is een vooraanstaande basklarinettiste, gevestigd in Amsterdam en gespecialiseerd in hedendaagse muziek. Ze speelde met toonaangevende ensembles en orkesten zoals het Koninklijk Concertgebouworkest, Ensemble Modern, Klangforum Wien en Asko|Schönberg. Ze werkte samen met componisten als Unsuk Chin, Jonathan Harvey, Rozalie Hirs, Kaija Saariaho en Karlheinz Stockhausen.

Schouten verzorgde de wereldpremière van meer dan honderd werken en geldt als een sleutelfiguur in de hedendaagse muziek. Als kamermusicus werkte ze samen met onder meer celliste Katharina Gross en pianiste Keiko Shichijo, en ze is medeoprichter van het Basklarinet Festijn, een festival geheel gewijd aan haar instrument.

Haar solocarrière bracht haar op podia wereldwijd, met geprezen vertolkingen van Stockhausens Michaels Reise met MusikFabrik en Licht-Bilder met Oper Köln. Schouten is ook co-curator van de concertserie Nieuwe Noten Amsterdam, die zich richt op hedendaagse kamermuziek. Haar opnames, zoals Ladder of Escape en bee sage, tonen haar veelzijdigheid en artistieke diepgang.

Als ervaren docent is Schouten verbonden aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen en geeft ze internationaal les. Tevens ontwikkelde ze het programma Sustainable Performance, dat musici ondersteunt bij hun fysieke en mentale gezondheid.

Marie Ythier
Marie Ythier is een veelgeprezen Franse celliste, bekend om haar meesterschap in zowel klassiek als hedendaags repertoire. Ze is een gepassioneerd pleitbezorger van levende componisten en verzorgde de wereldpremière van meer dan twintig nieuwe werken, waaronder twee celloconcerten.

Ythier studeerde aan de conservatoria van Parijs en Lyon, waar ze een master en Artist Diploma behaalde bij onder anderen Anne Gastinel. Ze trad op in vooraanstaande zalen en festivals wereldwijd, zoals de Philharmonie de Paris, het Kuhmo Festival en het KKL Luzern. Haar samenwerkingen met componisten als Gilbert Amy, Bastien David, Rozalie Hirs en Tristan Murail bevestigen haar prominente rol in de hedendaagse muziekwereld.

Ze speelde onder leiding van grootheden als Pierre Boulez, Péter Csaba en Clement Power. Ythiers opnames, waaronder Une Rencontre met werken van Schumann en Murail, werden lovend ontvangen.

Naast haar uitvoerende werk is Ythier docente aan het Conservatoire de Lyon en geeft ze regelmatig masterclasses in Europa, Azië en Latijns-Amerika. Ze won talrijke prijzen en was artist-in-residence bij onder meer de Fondation Singer-Polignac en Fondation Royaumont.

Ythier bespeelt een cello van Bernardel Père, in bruikleen van Talents et Violoncelles, en blijft inspireren met haar toewijding aan zowel de klassieke traditie als hedendaagse vernieuwing.

Rozalie Hirs
Rozalie Hirs (geb. 7 april 1965, Gouda) is een Nederlandse componist, dichter en wetenschapper, bekend om haar eigenzinnige benadering van muziek, taal en klank. Haar oeuvre omvat vocale en orkestwerken, elektronische muziek en combinaties van traditionele instrumenten met innovatieve klanktechnieken.

Haar composities werden uitgevoerd door gerenommeerde ensembles en orkesten als Amsterdam Sinfonietta, Asko|Schönberg, Ensemble Klang, Musikfabrik, het Koninklijk Concertgebouworkest en Klangforum Wien, op festivals als het Holland Festival, Présences (Radio France) en Donaueschingen. Naast haar partituren voert Hirs ook zelf haar werken voor stem en elektronica uit op internationale poëziefestivals.

Hirs is tevens dichter en auteur van negen dichtbundels in het Nederlands. Zes van haar bundels zijn vertaald; de meertalige bundel gestammelte werke (Berlin: kookbooks, 2017) is het bekendst. Ze werkt regelmatig samen met beeldend kunstenaars en ontwerpers aan digitale poëzie voor scherm, interactieve apps en museuminstallaties. Haar bundel ecologica (Uitgeverij Vleugels) werd bekroond met de prestigieuze Jan Campert-prijs 2023.

Hirs’ eerste album was Sacro Monte (1998), met het gelijknamige ensemblewerk (1997). In 2007 volgde Platonic ID, met solowerken voor slagwerk, piano en viool: article 0 [transartic buddha] (2000), articles 1–3 [the] [aleph] [a] (2003) en article 4 [map butterfly] (2004). Het album bevatte ook twee kamerorkestwerken in opdracht van Asko|Schönberg: Book of Mirrors (2001) en Platonic ID (2005–2006). In 2010 verscheen het album Pulsars, waarin meertaligheid en gelijktijdige betekenislagen centraal staan, met drie elektroakoestische werken op eigen teksten: In LA (muziek, tekst; 2003; Engelse versie 2007), Pulsars (muziek, tekst; 2007) en Bridge of Babel (muziek, tekst; 2009).

Hirs’ werk ontstaat op het snijvlak van kunst en wetenschap. Ze behaalde een Doctor of Musical Arts aan Columbia University als Fulbright Fellow, en een Master of Music aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Voordat ze zich volledig op muziek richtte, behaalde ze een Master of Science in chemische technologie aan de Universiteit Twente. Deze diverse academische achtergrond voedt haar compositorische taal, waarin akoestiek, psychoakoestiek en wiskunde samenkomen.

overige gegevens

opname en mastering
De opname, mix en master was in handen van Micha de Kanter.

opnamelocatie en -datum
Muziekcentrum van de Omroep (Studio MCO1), Hilversum, Nederland, 24 juni 2022.

ondersteuning
Mogelijk gemaakt met steun van de Iris or Hazel Foundation, Amsterdam.

bijzondere dank
Met bijzondere dank aan Richard Baker voor zijn adviezen tijdens de opnamesessie en de edits.

ontwerp
Ontwerp door Saskia van Dam, Jan Erik Fokke en àlleburen, Arnhem.

opdrachten
De werken article 10 [prismes] en article 5 [delphin, gekrümmte zeit] zijn gecomponeerd in opdracht van respectievelijk Radio France voor Festival Présences en Marja Bon voor Festival Wendingen. De overige composities kwamen tot stand met steun van het Stipendium 2012–2014 van het Fonds Podiumkunsten.

muziekuitgever
Alle partituren van Rozalie Hirs worden uitgegeven door Deuss Music, Den Haag.
Het album Infinity Stairs (2025) is uitgegeven door Iris or Hazel (IoH001).

poëzie-uitgevers
Het gedicht ‘tümmler’ van Rozalie Hirs is opgenomen in haar meertalige bundel gestammelte werke (Berlin: kookbooks Verlag, 2017). De Duitse vertaling werd gemaakt door de auteur Rozalie Hirs en haar uitgever Daniela Seel. Het oorspronkelijke Nederlandstalige gedicht ‘tuimelaar’ staat in Hirs’ bundel Geluksbrenger (Amsterdam: Uitgeverij Querido | Singel Uitgeverijen, 2008).

rechten
Alle rechten voorbehouden ©2008–2025 Rozalie Hirs, Deuss Music via BUMA en STEMRA. Alle rechten van de producent en de eigenaar van de opgenomen werken voorbehouden. Ongeautoriseerd kopiëren, uitlenen, verhuren, openbaar uitvoeren of uitzenden van deze opname is strikt verboden.